NHL , Video-analyse (YouTube-inhoud)

De geheime oorlog van de NHL tegen Canada onthuld

Goed, ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar hier zijn we dan.

Het is tijd dat de NHL stopt met spelen en Canada Lord Stanley’s Cup weer laat vasthouden.

Ja, ik. Ik heb het gezegd. Het staat zwart-op-wit. Ik sta op mijn zeepkist. Ik smeek, pleit en vraag de bazen in de hockeywereld om eindelijk een Canadees team deze droogte te laten doorbreken.

En voordat iemand in de war raakt, nee, mijn team is geen Canadees team. Mijn team heeft in de stront gezeten. Mijn team heeft in de modder gezeten. Maar ondanks dat al is het nog geen tien jaar geleden dat ze wonnen. Toen ze wonnen, werden ze beschouwd als een moderne dynastie. Dus ik weet hoe het voelt om bovenaan te staan, en ik weet hoe het voelt als het even tegenzit.

Dat is precies waarom ik dit nu met een strak gezicht kan zeggen: wat er aan de hand is met Canadese teams en de Stanley Cup duurt al lang genoeg.

Inhoudsopgave

De Stanley Cup-droogte van Canada is niet grappig meer

Er was een tijd dat het geheel kon worden afgedaan als gewone sportpraat.

Geen enkel Canadees team heeft de Stanley Cup gewonnen sinds 1993. Die statistiek zwerft al zo lang rond dat het deel is geworden van de hockeycultuur. Mensen zeggen het als een uitsmijter. Mensen halen het aan alsof het gewoon een van die rare dingen in de sport is.

Maar na een tijdje is het niet meer grappig en begint het vreemd te voelen.

Bedenk wat dat in het echte leven betekent:

  • Veertigers kunnen het zich nauwelijks herinneren.

  • Mensen van in de dertig hebben het eigenlijk nooit echt meegemaakt.

  • Twintigers hebben dat absoluut niet meegemaakt.

  • Tieners kennen het uitsluitend als geschiedenis.

Voor een land dat zo diep verbonden is met hockey, is dat niet zomaar een droge statistiek. Dat is een generatieve afwezigheid.

Op een gegeven moment moet je jezelf een eenvoudige vraag stellen: hoe lang is te lang?

De complottheorie over Gary Bettman weigert te sterven

Zodra een droogte zo lang duurt, bedenken mensen theorieën. Dat is nu eenmaal hoe sport werkt.

En een van de meest hardnekkige NHL-samenzweringstheorieën is het idee dat Gary Bettman heeft er iets mee te maken dat de Stanley Cup uit Canada wordt gehouden. Sinds hij in 1993 commissaris werd, is de droogte intact gebleven, en die timing heeft allerlei soorten achterdocht gevoed.

Nu wordt het pas echt interessant.

Aan de ene kant zeggen mensen dat Bettman achter een groots anti-Canada plan zit. Aan de andere kant beweren dezelfde mensen dat hij geen erg goede commissaris is. Dus de voor de hand liggende vraag wordt dan:

Als hij zogenaamd niet zo slim is, hoe flikt hij het dan precies om een van de langst lopende succesvolle complotten in de moderne sport uit te voeren?

Dat is het gedeelte dat deze discussie altijd zo grappig maakt. Als er een meesterplan is, moet iemand de mechanica uitleggen. Hoe werkt het? Hoe blijft het werken? Hoe is het zo waterdicht dat het resultaat decennium na decennium hetzelfde blijft?

De theorie bestaat omdat de droogte bestaat. En hoe langer de droogte duurt, hoe meer zuurstof die theorie krijgt.

Of het nu een vloek, een complot of allebei is, het moet stoppen

Noem het wat je wilt.

  • Een vloek

  • Een samenzwering

  • Een script

  • Pech die is uitgegroeid tot legende

Kies je label. Vul de lege plek in zoals je wilt. Het punt blijft hetzelfde.

Een Canadees team moet de Stanley Cup winnen.

Niet uit medelijden. Niet omdat iemand ergens recht op heeft in de sport. En niet omdat hockeyfans hebben een troostprijs nodig.

Het moet gebeuren omdat sport alleen boeiend blijft zolang de cyclus in leven blijft. Iemand stijgt op, iemand valt, iemand breekt door, iemand wacht op zijn beurt. Dat is de deal.

Als de ene kant nooit wint, begint de hele boel op een gegeven moment vreemd aan te voelen.

Dat is waar dit op is uitgelopen. Niet zomaar een verliesreeks, maar een langlopende eigenaardigheid die boven de sport hangt.

Zelfs een niet-Canadese fan kan toegeven wanneer de balans niet klopt

Er is hier iets belangrijks dat verloren gaat wanneer mensen dit veranderen in nationaal borstklopperij.

Je hoeft niet uit Canada te komen om te zien dat dit belachelijk begint te worden.

Je hoeft niet voor een Canadees team te zijn om te erkennen dat de sport beter aanvoelt wanneer elke grote hockeyspeler gelooft dat de grootste prijs nog steeds binnen bereik is.

Daar komt dit hele debat op neer. Het gaat niet echt om het wisselen van clubliefde. Het gaat om de erkenning dat de competitie gezonder, luider, dramatischer en leuker is wanneer de mogelijkheid reëel aanvoelt voor iedereen die de identiteit van de sport heeft opgebouwd.

Dat is waarom de houding hier verandert van grappen maken over de reeks naar zeggen dat het genoeg is.

Soms betekent inclusief zijn in sport toegeven dat iemand anders verdient om naar het feestje te komen.

En op dit moment is dat iemand Canada.

Waarom de Stanley Cup-droogte verder gaat dan opscheppen

Dit gaat verder dan een discussie over de scorebord.

Wanneer een droogte meer dan drie decennia duurt, begint dat invloed te hebben op hoe mensen zich verhouden tot de sport zelf. Het wordt een verhaal dat als een laag over elk nazizoen heen ligt. Elke Canadese kanshebber draagt de last van alle teams die ervoor kwamen.

Dat zorgt voor een vreemde druk:

  • Elke run wordt historisch nog voordat deze goed en wel voorbij is.

  • Elk verlies voelt groter aan dan een normaal verlies in de play-offs.

  • Elk nipt verlies voedt de mythe.

  • Elk jaar zonder titel versterkt het idee dat er iets groters aan de hand is.

Zodra sportfans een patroon gaan behandelen als het lot, wordt dat patroon onderdeel van de emotionele architectuur van de competitie.

Daar leeft de NHL al jaren mee met dit probleem.

De competitie kan het verhaal ontkennen, maar kan het niet uitwissen

De officiële lijn kan altijd hetzelfde blijven. Hockey is moeilijk. De playoffs zijn meedogenloos. Het winnen van de Stanley Cup is een van de zwaarste prestaties in de sport.

Dat is allemaal waar.

Maar hoe langer dit duurt, hoe moeilijker het wordt om simpelweg je schouders op te halen en te zeggen dat het nu eenmaal zo gaat.

Het verhaal is te groot geworden. Te veel seizoenen. Te veel hartenkansen. Te veel kansen die eindigden met hetzelfde resultaat.

En zodra dat gebeurt, beheerst de competitie niet langer de betekenis van de droogte. Het publiek doet dat.

Sommige mensen zullen het inkompetentie noemen. Sommige mensen zullen het vreselijke pech noemen. Sommige mensen zullen het structurele vertekening noemen. Sommige mensen zullen het Bettmans lange termijnspel noemen. Maar iedereen ziet hetzelfde getal naar zich terugstaren:

1993.

Hockey heeft het ontlastingsventiel van een Canadese kampioen nodig

Hier komt het in feite op neer.

Sport heeft een ontknoping nodig. Ze hebben een emotionele ontlading nodig. Ze hebben eindes nodig die het gesprek opnieuw instellen.

Op dit moment is de Canadese Stanley Cup-droogte doet het tegenovergestelde. Het houdt de competitie elk jaar gevangen in dezelfde discussie. Elk voorjaar wordt een volgend hoofdstuk in een verhaal dat nooit verandert.

Op een gegeven moment zou het meest verfrissende dat de NHL kan overkomen simpel zijn:

Een Canadees team tilt de Cup omhoog, de droogte sterft, en hockey kan doorgaan naar een nieuw verhaal.

Dat zou de jaren van frustratie niet uitwissen. Het zou niet elke complottheorie bewijzen of ontkrachten. Het zou niet op magische wijze iedereen gelukkig maken.

Maar het zou wel iets belangrijks terugbrengen in de sport.

Het zou het gevoel herstellen dat de cyclus nog steeds werkt.

De vreemde schoonheid van het eindelijk hardop te zeggen

Er zit ook iets grappigs aan om tot deze conclusie te komen.

Als je jarenlang hebt genoten van de reeks, erover hebt gegrapt of hebt gelachen om de eeuwige grap, dan voelt toegeven dat je wilt dat het stopt als het omslaan van een nieuwe bladzijde.

Dat is wat dit is.

Een schone lei.

Het moment om te zeggen: vooruit, het is wel welletjes.

Want als iemand altijd beneden ligt en nooit meer naar boven mag klimmen, waar zit hem dan de lol in? Sport is gebouwd op contrast. De hoogtepunten doen er alleen toe omdat de dieptepunten bestaan. De droogte doet er alleen toe omdat er uiteindelijk iemand geacht wordt die te doorbreken.

Die reeks moet vroeg of laat doorbreken.

Mijn officiële smeekbede aan de machthebbers in het hockey

Dus ja, dit is de smeekbede.

Gary Bettman, als je hier ook maar iets mee te maken hebt, doe dan iets.

Strooi wat puck-geluk.

Zwaai met de toverstaf.

Manipuleer de boel maar als dat nodig is.

Help een van deze teams over de streep.

Omdat het zo lang weghouden van de Stanley Cup uit Canada een van de vreemdste aanhoudende realiteiten in de hockeywereld is geworden. En of je nu gelooft in vloeken, samenzweringen, toeval of chaos, de sport zou er beter aan toe zijn als de droogte eindelijk ten einde kwam.

Niet op een dag.

Nu.

Veelgestelde vragen

Wanneer was de laatste keer dat een Canadees team de Stanley Cup won?

Het laatste Canadese team dat de Stanley Cup won was in 1993. Die datum vormt de fundering van de hele discussie over de droogte.

Waarom koppelen mensen de droogte aan Gary Bettman?

Gary Bettman werd NHL-commissaris in 1993, hetzelfde jaar waarin de droogte begon. Vanwege die timing hebben veel fans complottheorieën bedacht rondom het idee dat de competitie er op een of andere manier voor heeft gezorgd dat de Cup niet naar Canada is teruggekeerd.

Zegt dit argument dat de NHL de Stanley Cup absoluut heeft gemanipuleerd tegen Canadese teams?

Nee. Het kernpunt is dat de droogte zo lang heeft geduurd dat het van nature zorgt voor achterdocht, grappen en complottheorieën. Of iemand het nu ziet als een vloek, een patroon of iets meer opzettelijk, het resultaat is hetzelfde: de afwezigheid is te groot geworden om te negeren.

Waarom is een Canadese winnaar van de Stanley Cup zo belangrijk?

Omdat hockey gezonder aanvoelt wanneer de cyclus van winnen en verliezen openstaat voor iedereen. Een droogte die zo lang duurt treft generaties fans en verandert elk naseizoen in een herhaling van dezelfde verhaallijn. Een Canadese kampioen zou dat gesprek eindelijk weer op gang brengen.

Kan iemand fan zijn van een niet-Canadees team en toch willen dat deze droogte ten einde komt?

Absoluut. Dat is een deel van wat het argument zo boeiend maakt. Je hoeft niet van kamp te veranderen om te erkennen wanneer een reeks is overgegaan van grappig naar absurd. Hopen dat de droogte eindigt kan simpelweg betekenen dat je wilt dat de sport weer in balans aanvoelt.

← Ouder
Nieuwer →